کشتی در طوفان شکست و غرق شد. فقط دومرد توانستند به سوی

جزیره کوچک بی آب و علفی شنا کردند و نجات یابند.

 دونجات یافته دیدند هیچ نمی توانند بکنند با خود گفتند:  بهتر است

از خدا کمک بخواهیم.دست به دعا شدند. برای اینکه ببینند

دعای کدام بهتر مستجاب می شود به گو شه ای از جزیره رفتند نخست ازخدا

غذا خواستند .

مرد اول درختی یافت و میوهای برآن را خورد سرزمین مرد دوم

چیزی برای خوردن نداشت .مرد اول از خدا خانه لباس غذای بیشتری

 خواست  فردا به صورت معجزه وار تمام چیزهای که خواسته بود

 به او رسید مرد دوم هنوز هیچ نداشت.

هفته بعد مرد اول از خدا همسرو همدم خواست فردا کشتی غرق شد

 زنی نجات یافت و به مرد رسید

در سمت دیگر مرد دوم هیچ کس را نداشت پیش خود گفت مرد دیگر

 حتما شایستگی نعمت های الهی را ندارد چرا که در خواست های او

پاسخ داده نشد ( پس همین جا بماند بهتر است) .

زمان حرکت کشتی ندایی از آسمان پرسید:

 (( چرا همسفر خود را در جزیره رها میکنی ؟))

پاسخ داد ((این نعمت هایی که بدست آورده ام همه مال خودم است

همه را خود درخواست کرده ام در خواست های او که پذیرفته نشد

پس لیاقت این چیزها را ندارد ))  

خدامرد را سرزنش کرد(( اشتباه میکنی زمانی که تنها خواسته

او را اجابت کردم این نعمت ها به تورسید ))

مرد با حیرت پرسید (( از تو چه خواست که باید مدیون او باشم؟))    

       (( از من خواست تمام خواسته های تو را اجابت کنم ))  

باید بدانیم که نعمتهایمان حاصل در خواست های

خود ما نیست نتیجه دعای دیگران برای ماست .